Bananiowiec Dwarf Cawendish (Musa Dwarf Cawendish)

Drzewo bananowejest bardzo starą rośliną uprawną. Jego pochodzenie można upatrywać w tropikalnych i subtropikalnych regionach Azji Południowej i Południowo-Wschodniej, gdzie uprawia się je już od 3500 lat. Szczególnie dla mieszkańców wsi w tych regionach banany stanowią jeden z głównych składników diety. Europejczyk byłby zaskoczony, widząc, co wszystkiego można zrobić z bananów, a także z samych drzew bananowych. Mieszkańcy obszarów, na których znajdują się plantacje bananów, wykorzystują banany do sałatek owocowych, do przygotowywania słodkich, ale także słonych past do smarowania, koktajli, ciast, likierów, jako dodatek do mięsa lub nadzienie do pizzy. Oprócz bananów tubylcy spożywają również nierozwinięte pąki bananowca, które wykorzystują jako warzywo. Z bananowców tubylcy wykorzystują liście jako pokrycie dachowe, a także jako opakowanie do żywności; ponadto liśćmi karmią bydło, używają ich jako nawozu lub ściółki na grządkach. Skórki pozostawione na grządkach rzekomo odstraszają mszyce.

Drzewa bananowe w Czechach

Banany możemy uprawiać również u nas. Co prawda nie w otwartej glebie, ponieważ zamarzłyby zimą, ale możemy je uprawiać w dużych donicach w naszych domach. Do uprawy w mieszkaniu idealnie nadaje się odmiana Dwarf Cawendish. Dlaczego? Ponieważ dzięki swoim rozmiarom doskonale pasuje do naszych mieszkań lub domków. Przede wszystkim jednak odpowiadają jej typowe temperatury panujące w naszych mieszkaniach, nawet zimą. Odmiana Dwarf Cawendishnie jest ponadto wymagająca pod względem wilgotności powietrza, więc nie zaszkodzi jej nawet suche powietrze spowodowane zimowym ogrzewaniem.

Dwarf Cawendishto karłowata odmiana bananowca, mimo to rodzi owoce normalnej wielkości, czyli takie, jakie znamy ze sklepów. Dwarf C., podobnie jak wszystkie bananowce, jest stosunkowo wrażliwy na temperaturę, jednak zapewnienie mu idealnych warunków temperaturowych nie jest aż tak trudne. Wystarczy po prostu trzymać ją przez cały rok najlepiej przy oknie wychodzącym na południe. Musimy jednak zachować szczególną ostrożność podczas wietrzenia – od końca września do końca maja powinniśmy wietrzyć pomieszczenie z bananowcem tylko pośrednio, czyli otworzyć okno w sąsiednim pokoju, a dopiero gdy powietrze się przewietrzy, otworzyć drzwi do pomieszczenia z bananowcem, dzięki czemu świeże powietrze dotrze do pomieszczenia już ogrzane.

Dwarf Cawendish rośnie przez cały rok najlepiej w temperaturach od 22 do 25 stopni. Jeśli temperatura wynosi od 17 do 21 stopni, bananowiec spowalnia wzrost; jeśli temperatura wynosi od 10 do 16 stopni, bananowiec całkowicie przestaje rosnąć i przechodzi w stan spoczynku zimowego. Temperatura w zakresie od 10 do 16 stopni nie powinna jednak utrzymywać się dłużej niż 3 tygodnie, w przeciwnym razie roślina może zacząć obumierać. Jeśli temperatura spadnie poniżej 9 stopni, bananowiec zacznie powoli obumierać w ciągu 3 dni, a przy temperaturze poniżej 6 stopni może obumrzeć już w ciągu jednego dnia. Temperatura poniżej 3 stopni zabije bananowiec już w ciągu godziny, a mróz zniszczy całą roślinę praktycznie natychmiast.

Drzewo bananowe nie lubi również zbyt wysokich temperatur. Drzewo bananowe radzi sobie jeszcze stosunkowo dobrze w temperaturze od 26 do 30 stopni, ale rośnie wolniej niż w idealnych warunkach, czyli w temperaturze od 22 do 25 stopni. W temperaturach powyżej 31 stopni wzrost jest bardzo powolny, a powyżej 36 stopni wzrost ustaje.

Rozmnażanie bananowca

Bananiec można rozmnażać odrostami, ale jeśli nie mamy ich pod ręką, możemy skorzystać z nasion. W odpowiednich warunkach roślina zaczyna kwitnąć już w trzecim roku po wysianiu. Jeśli bananowiec pochyla się w kierunku światła, a my obracamy go, aby rósł prosto, musimy zaprzestać tego, gdy tylko pojawią się kwiaty.

Banan – podróżnik

Drzewo bananowe potwierdza teorię, że ludzie podróżowali między kontynentami na długo przed nadejściem ery europejskich odkryć zamorskich. W Ameryce Południowej zaczęto uprawiać banany już 2500 tysięcy lat temu, podczas gdy pierwsi Europejczycy odkryli Amerykę dopiero w XV wieku, co stanowi różnicę wynoszącą dokładnie 2000 lat.