Egzotycznych owoców nie trzeba kupować wyłącznie w sklepach – można je uprawiać również w domu

Egzotyczne owoce możecie mieć z własnych upraw. Zacznijcie samodzielnie uprawiać egzotyczne gatunki roślin nawet w domu. Niektóre gatunki owoców z egzotycznych zakątków świata dobrze znoszą nawet nasze zimy – możecie spróbować uprawiać na przykład gruszki nashi lub paw-paw, znane również jako muďoul.

Nashi – azjatycka grusza (Pyrus pyrifolia)
Grusza nashi już dawno stała się częścią asortymentu owoców w sklepach. Nawet w naszych warunkach jest odporna na mrozy sięgające nawet -25 °C. Pochodzi ze wschodniej Azji, gdzie jest również intensywnie hodowana przez sadowników. Jasnożółte owoce są jędrne, kuliste i bardzo soczyste. Smak przypomina delikatnie korzenną gruszkę z aromatem ananasa. Korona drzewa jest wydłużona, a wysokość drzewa odpowiada mniej więcej średniej wysokości jabłoni, czyli około 5–10 metrów. Liście mają ząbkowane brzegi i są podłużnie jajowate. Nashi kwitnie od kwietnia i podobnie jak inne grusze tworzy kępki białych kwiatów. Jest samopylna, zapylana przez owady. Najwyższej jakości owoce pochodzą z drzew szczepionych. Sadzimy je w glebie przepuszczalnej, próchnicznej i dobrze nawożonej, nie są jednak szczególnie wymagające.

Paw-paw – muďoul – banan indiański (Asimina sp.) 
Dobrze znosi nasze warunki klimatyczne, nie przeszkadzają mu mrozy do -28 °C, a ponieważ dość późno wypuszcza pędy, nie zniszczą go nawet wiosenne przymrozki. Kwitnie fioletowymi kwiatami, zapylanymi przez muchy i wiatr, liście są długo eliptyczne. Muďoul jest rośliną obcopylną, dlatego zawsze uprawiamy kilka roślin. Kwitnie przez dwa do trzech tygodni. Owoce są woskowatozielone, podłużne, dojrzewają jesienią (miękną i zaczynają intensywnie pachnieć). Nasiona są niejadalne. Dojrzałe owoce mają krótki okres przydatności do spożycia. Miąższ wyjadamy łyżeczką, smak przypomina banan i mango, różni się znacznie w zależności od odmiany. Zawiera więcej białka niż większość innych owoców. Sadzimy je w miejscach nasłonecznionych, na glebie żyznej, głębokiej i przepuszczalnej.

Papaja zwyczajna (Carica papaya)
Wyglądem ta tropikalna roślina przypomina palmę i choć wygląda jak drzewo, podobnie jak bananowiec ma zdrewniałą łodygę, a zatem jest rośliną zielną. Uprawiana jest głównie w tropikach na całym świecie. Papaja jest wieloletnią rośliną zielną, która owocuje przez kilka kolejnych lat. W krajach pochodzenia osiąga wysokość nawet dziesięciu metrów, a strukturę łodygi tworzą blizny po opadłych liściach (są one długoogonkowe, duże, palmato-dzielone, błyszczące od góry). Owoce to mięsiste jagody, w których znajduje się mnóstwo czarnych nasion. Miąższ ma barwę od żółtej do intensywnie pomarańczowej, zawiera mnóstwo witamin (A, B i C) oraz minerałów (potas, wapń, żelazo czy fosfor), a także enzym papainę, który wspomaga trawienie. U nas można ją uprawiać jako roślinę doniczkową. Potrzebuje jasnego, rozproszonego światła, wysokiej wilgotności powietrza i regularnego podlewania. Zimą, gdy dni są krótkie, ograniczamy podlewanie, ponieważ przy nadmiernym podlewaniu roślina zrzuca liście. Latem natomiast nie oszczędzamy wody. Zimą temperatura nie może spaść poniżej 15 °C. Jeśli chcemy, aby roślina owocowała, musimy uprawiać ją w szklarni, gdzie można zapewnić warunki podobne do tropikalnych, czyli wysoką temperaturę i wilgotność powietrza. Niektórzy hodowcy zbierają jednak owoce nawet w mieszkaniach, choć są one mniejsze. Roślina wymaga gleby próchnicznej, odżywczej, przeznaczonej dla roślin tropikalnych.