Seler i jego zalety

Selera (Apium graveolens) pochodzi z regionu Morza Śródziemnego, a w Czechach znana jest od XVII wieku.
Jest to roślina dwuletnia z rodziny selerowatych (Apiaceae). Kwiatostan ma postać baldachów złożonych z kremowo-zielonych kwiatów, które pojawiają się w drugim roku. Owocami są żebrowane nasiona, które podobnie jak cała roślina zawierają wiele substancji aromatycznych.
W ogrodnictwie uprawia się go w trzech odmianach: seler liściasty, bulwiasty i łodygowy.

Seler należy do najcenniejszych warzyw korzeniowych. Zawiera wiele witamin – A, C, z grupy B – oraz wiele składników mineralnych – wapń, magnez i potas. Dzięki zawartości olejków eterycznych ma wyjątkowo przyjemny aromat i niepowtarzalny smak.

Dzięki swoim właściwościom moczopędnym pomaga również w łagodnym obniżaniu masy ciała.
Dzięki bardzo zrównoważonemu kompleksowi witamin z grupy B seler wzmacnia układ nerwowy i mózg, pomaga utrzymać dobrą kondycję psychiczną, zwalcza stres i depresję. W medycynie ludowej seler jest bardzo znany ze swojego dobroczynnego wpływu na męską potencję, ponieważ poprawia ukrwienie tkanek, a co za tym idzie – aktywność narządów płciowych. W kuchni seler stosuje się przede wszystkim jako przyprawę, a mianowicie świeżą lub suszoną część nadziemną rośliny, łodygi i liście, a czasem nawet zmielone nasiona. Nadaje potrawom, takim jak zupy, sosy czy marynaty do pieczenia, niepowtarzalny smak.

„Spożywanie selera ma dobroczynny wpływ na układ nerwowy i mózg. Ponadto dzięki niemu można również zrzucić zbędne kilogramy”.

Szerokie zastosowanie ma również bulwa selera. Można ją spożywać na surowo w sałatkach i pastach, ale także po obróbce termicznej w zupach, sosach lub w panierce jako kotlet.

Spośród wszystkich trzech odmian uprawnych selera, seler bulwiasty jest najbardziej wymagający pod względem wyboru odpowiedniego stanowiska. Wymaga stanowiska słonecznego, osłoniętego przed wiatrem. Gleba na stanowisku musi być dobrze przygotowana, o drobnoziarnistej strukturze, żyzna i bogata w próchnicę. Optymalne pH wynosi 6,5–7,5.
Uprawa poszczególnych odmian selera różni się w zależności od okresu wegetacyjnego.
Wysiew selera bulwiastego przeprowadzamy w lutym do inspektu lub do szklarni. Wstępnie wyhodowane sadzonki z 3–5 liśćmi przesadzamy, a w maju sadzimy na grządce w rozstawie 30×40 cm. Zbiór można przeprowadzić na przełomie września i października. Bulwy przechowuje się w temperaturze 0–1°C i przy wilgotności względnej powietrza 95–98%.

Nasiona selera naciowego wysiewamy do szklarni lub inspektu, a sadzonki wysiewamy w maju na grządkę w rozstawie 30×30 cm, a w trakcie wzrostu łodygi obsypujemy ziemią, aby wyblakły.
Nasiona selera liściastego wysiewamy w lutym do szklarni lub inspektu, a sadzimy w maju. Zbiór można przeprowadzać na bieżąco od sierpnia lub jednorazowo na przełomie września i października. W okresie wegetacji rośliny wymagają optymalnej temperatury w zakresie 18–24°C oraz obfitego i regularnego podlewania.