Lato należy do rumianku

Rumianek właściwy, zwany również rumiankiem lekarskim (łac. Matricaria chamomilla lub Matricaria recutita), to roślina lecznicza znana od wieków – w Egipcie rumianek, ze względu na swoje właściwości lecznicze, był poświęcony Słońcu i bogu Słońca Ra, a cenili go również starożytni Grecy. W krajach anglosaskich rumianek był nawet jednym z dziewięciu świętych ziół. Rumianek stosowano do inhalacji i wąchano go w przypadku astmy oraz problemów z bezsennością. Jest to wyprostowana roślina jednoroczna, może jednak zimować w przyziemnej rozetce i w ten sposób przetrwać w danym stanowisku łącznie nawet do 3 lat.

Rumianek prawdziwy wysiewamy do lekkiej i przepuszczalnej gleby, na grządkę w pełnym słońcu. Nasiona wysiewamy rzadko na powierzchnię podłoża, ale nie przykrywamy ich. Nasiona muszą mieć wystarczającą ilość światła, które jest niezbędne do kiełkowania. Pod błędną nazwą rumianek rzymskimożna również uprawiać rumianek szlachetny (Chamaemelum nobile, syn. Anthemis nobilis), znany również jako rumianek szlachetny lub rumianek rzymski. Jest to niska, wieloletnia roślina, uprawiana w dwóch odmianach – albo o kwiatach pełnych, albo o kwiatach podobnych do rumianku prawdziwego.

Oba gatunki mają identyczne właściwości lecznicze, są niskie (15–30 cm), prawie nie pobierają składników odżywczych z gleby, dlatego nadają się również jako zielony dywan na rabaty wszelkiego rodzaju. Tworzy bardzo dekoracyjne kępy, jest odporna na deptanie, a podczas koszenia pięknie pachnie. Rozmnaża się jednak wyłącznie wegetatywnie, więc jedyną możliwością jest zakup sadzonki. Preferuje wilgotną, próchniczną glebę oraz stanowisko w pełnym słońcu lub w lekkim cieniu. Przed sadzeniem należy wmieszać w glebę cienką warstwę kompostu. Łagodzi wszelkiego rodzaju skurcze (miesiączkowe, żołądkowe, jelitowe), uspokaja nerwy, poprawia trawienie i oczyszcza przewód pokarmowy. Zazwyczaj tolerują ją nawet osoby uczulone na rumianek (ma bowiem nieco inny skład substancji czynnych).

Oba rodzaje rumianku należy podlewać tak, aby gleba była wilgotna; rumianek rzymskipreferuje nieco bardziej wilgotną glebę niż rumianekpospolity. Są to rośliny stosunkowo łatwe w uprawie i zazwyczaj nie są narażone na atak szkodników. Kwiaty zbieramy natychmiast po rozkwicie. Podczas zbioru łodyżka kwiatu nie powinna być dłuższa niż 2 cm. Zebrane kwiaty suszymy w temperaturze około 30 °C (idealna jest suszarka z regulacją temperatury). Podczas suszenia rumianku nie należy go potrząsać. Prawidłowo wysuszone kwiaty charakteryzują się białymi płatkami, zielonym kielichem i łodyżką oraz przyjemnym aromatem. Nieprawidłowo wysuszony rumianek kruszy się i ma barwę od żółtawej do brązowej.

W medycynie i medycynie ludowej rumianek ma naprawdę szerokie zastosowanie – z pewnością znacie herbatę rumiankową, płyn do płukania gardła, olejek dla dzieci, kąpiele rumiankowe czy okłady itp.

Nasza rada:

Herbata rumiankowa – przygotowuje się ją z około 10 g suszonych kwiatów rumianku i 250 ml wrzącej wody. Zioło należy pozostawić do zaparzenia, a herbatę pić na ciepło.

Wywar z rumianku – przygotowuje się go podobnie jak herbatę, z tą różnicą, że zioło pozostawia się w naczyniu do ostygnięcia, a następnie odcedza. Wywar służy do płukania gardła i może pomóc w stanach zapalnych gardła. Działa przeciw wzdęciom i dolegliwościom żołądkowym.

Wywar – można dodać do kąpieli w celu odprężenia i relaksu; działa uspokajająco, dlatego jest często zalecany osobom cierpiącym na bezsenność.

Okłady, kąpiele, zabiegi okładowe i maści – są idealne do pielęgnacji skóry, egzemy i ran, rumianek ma właściwości gojące. Działa przeciw wszelkiego rodzaju stanom zapalnym i łagodzi zmęczenie. Jeśli użyjesz rumianku do parowania twarzy, Twoja skóra będzie oczyszczona i rozjaśniona.