Kiwano, melon rogatki lub też ogórek afrykański

Kiwano(Cucumis metuliferus) pochodzi z południowej i środkowej Afryki, gdzie rośnie dziko. Zadomowiło się w Australii i na Nowej Zelandii, skąd pochodzi również jego nazwa, która pierwotnie była marką handlową jednego z nowozelandzkich producentów.

Jest to szybko rosnąca liana należąca do rodziny dyniowatych, spokrewniona z arbuzami wodnymi. W naszych warunkach teegzotyczne owoce można uprawiać w szklarni podobnie jak ogórki szklarniowe. Wąsy i pędy osiągają długość nawet kilku metrów. Cała roślina pokryta jest lekko kolczastymi włoskami. Kwiaty i liście są bardzo podobne do ogórka. Owoc jest żółto-pomarańczowy, pokryty krótkimi, kolczastymi wyrostkami. Wewnątrz owoc jest podzielony na „komórki” z zielonkawym, galaretowatym miąższem, w którym znajduje się wiele żółtych nasion. Smak jest słodki, bardzo soczysty, podobny do kiwi i melona. Na jednej roślinie wyrasta kilka owoców o wadze od 200 do 300 g.

Nasiona wysiewamy pod koniec lutego do doniczek. Gdy sadzonki się wzmocnią, pod koniec maja przesadzamy je do szklarni.Kiwano wymaga luźnej gleby, bogatej w składniki odżywcze, odpowiedniego nawadniania i nasłonecznienia. Rośliny rozrastają się obficie i rozgałęziają, dlatego podczas sadzenia należy zachować szeroki rozstaw co najmniej 80 x 80 cm, a najlepiej jeszcze większy. Pędy przywiązujemy do konstrukcji tak samo jak w przypadkuogórków. Można je przycinać, gdy osiągną długość ponad półtora metra. Owoce zbieramy od początku września do nadejścia przymrozków, które bardzo szybko kończą życie tych subtropikalnych roślin. Do spożycia zbieramy wyłącznie dobrze dojrzałe owoce.

Rośliny mogą być dotknięte tymi samymi chorobami co ogórki. Dlatego dbamy o zapobieganie pleśniom, a w razie potrzeby traktujemy rośliny środkami grzybobójczymi.

Owoce nadają się do sałatek warzywnych, jako dodatek do mięsa; owoc przecięty wzdłuż można również dosłodzić, skropić sokiem z cytryny i podawać z bitą śmietaną jako pyszny deser owocowy.