Wszystko o uprawie brzoskwiń

Brzoskwinie to drzewa o stosunkowo krótkiej żywotności, żyjące średnio 15–20 lat. W zależności od wybranego rodzaju podkładki osiągają maksymalną wysokość 5 metrów.

Pochodzą najprawdopodobniej z Chin, skąd „perskie jabłka” trafiły do Rzymu, a stamtąd do Europy. W Czechach uprawia się je najczęściej w formie krzewiastej lub półpiennej.

Brzoskwinia pospolita rośnie również dziko jako krzew.

Brzoskwinie są roślinami ciepłolubnymi i wrażliwymi na ogólne warunki glebowe.

Co należy wziąć pod uwagę przy wyborze stanowiska?

Brzoskwinie preferują słoneczne, wystarczająco otwarte stanowisko, najlepiej na wysokości do 250 m n.p.m., zorientowane na południe, a jednocześnie osłonięte przed północnymi wiatrami. Gleba powinna być raczej sucha, próchnicowa, wapienna i żyzna, o strukturze od średnio ciężkiej do piaszczysto-gliniastej.

Brzoskwinie można uprawiać również na wyższych wysokościach (powyżej 450 m n.p.m.), jednak w tym przypadku naprawdę konieczny jest właściwy dobór stanowiska. Półkarłowate i karłowate odmiany sadzimy najczęściej w rozstawie 5 x 3 do 4 m.

Przed posadzeniem drzewka usuwamy obumarłe korzenie, pozostałe skracamy, a następnie moczymy je w wodzie przez co najmniej 2 godziny. W przypadku sadzenia wiosennego wykonujemy podstawowe przycinanie, natomiast przy sadzeniu jesiennym przycinanie odkładamy na wiosnę.

Młode drzewka w pierwszych latach życia należy odpowiednio podeprzeć; niektóre będą tego potrzebowały przez całe życie. Wbijamy palik w już wykopany dołek, następnie umieszczamy drzewko pionowo i zasypujemy ziemią. Podnosimy drzewko i delikatnie nim potrząsamy, aby ziemia dobrze dostała się również pod korzenie. Uzupełniamy podłoże, ubijamy je, a na koniec przymocowujemy drzewko do palika. Nowo posadzone drzewko należy dokładnie podlać około 15 litrami wody. Po wchłonięciu wody miejsce sadzenia można ściółkować korą lub liśćmi.

Aby wspierać wielkość i jakość owoców, ważne jest nawożenie również po zakończeniu kwitnienia. W tym przypadku uzupełniamy podstawowe składniki odżywcze, przede wszystkim potas i azot (azotu mniej). Możemy nawozić również dojrzałym obornikiem, ale wymaga to już pewnego doświadczenia (na trzyletnie drzewo około 10 kg obornika, na pięcioletnie 20 kg itd.). Można jednak nabyć specjalne nawozy przeznaczone bezpośrednio dla brzoskwinowców, które znacznie ułatwią nam całą pracę. Wchłanianie składników odżywczych wspomagamy przez opryskiwanie liści roztworem lignohumatu (który wykorzystujemy również do innych drzew lub warzyw).
Największe zapotrzebowanie na wodę drzewa mają głównie w maju i czerwcu, a następnie około 3 tygodnie przed zbiorami. Woda musi dobrze wsiąkać w glebę, aby korzenie nie zaczęły gnić.

Brzoskwinie są w stanie krótkotrwale wytrzymać mrozy do -25°C, ale są stosunkowo podatne na przemarzanie. Aby przygotować je na chłodniejszą pogodę, należy owinąć je trzciną lub jutą albo posmarować pień i główne gałęzie mlekiem wapiennym (20% roztworem wapna gaszonego i wody).

Brzoskwinie i nektarynki cierpią na szereg chorób, podobnie jak inne drzewa owocowe. Typową z nich jest np. kędzierzawka, w której na liściach pojawiają się najpierw żółto-zielone, a później czerwone, wypukłe pęcherzyki, które powiększają się, deformując w ten sposób cały liść. Liście wysychają i opadają.
Zapobieganie polega na jesiennym oprysku fungicydami zawierającymi wodorotlenek miedzi, takimi jak Champion, Kocide i inne.
Nasze babcie używały do opryskiwania liści mleka. Jeśli jesteście zwolennikami upraw ekologicznych, koniecznie wypróbujcie tę metodę. Mleko zmienia pH na powierzchni liści, co zapobiega występowaniu grzybów i niektórych szkodników zwierzęcych.

Jeśli gałązki drzewa wyglądają na spalone, liście wysychają, ale nie opadają, a kwiaty wyglądają jakby zostały spalone przez mróz, prawdopodobnie mamy do czynienia z moniliozą. Drzewo należy poddać zabiegom profilaktycznym na początku kwitnienia i po jego zakończeniu, zwłaszcza jeśli wiosna jest chłodna i deszczowa. Kędzierzawość i żółknięcie liści, a następnie ich opadanie, powodują również mszyce brzoskwiniowe, które są również nosicielami innych chorób wirusowych.
Najlepszym sposobem zapobiegania jest przeprowadzenie już zimą oprysku preparatem Sulka lub innym środkiem przeciwko szkodnikom zimującym.