Czarna rzodkiew pojawia się w jadłospisie już od sześciu tysięcy lat. Jest towarzywo o udowodnionych właściwościach leczniczych – sok z rzodkwi przynosi znaczną ulgę w przypadku zapalenia oskrzeli. Wśród cennych składników odżywczych zawiera przede wszystkim glukozynolany, witaminy C i B oraz minerały, głównie wapń, żelazo, fosfor i potas. Olej gorczyczny zawierający siarkę nadaje rzodkwi charakterystyczny smak, a jej działanie dezynfekujące obejmuje nie tylko drogi oddechowe. Warzywo to ma również korzystny wpływ na dolegliwości żółciowe i trawienne, a ponadto wykazuje działanie moczopędne i przeciwbakteryjne.

Zbiór rzodkiewki

Rzodkiewzbieramy stopniowo od października, jednak na grządkach wytrzymuje jeszcze w listopadzie. Jeśli jednak nadchodzą silniejsze i dłuższe mrozy, należy zebrać ją całą naraz. Bulwy rzodkiewki należy wykopać widłami i przenieść najlepiej do piwnicy (odpowiednie warunki przechowywania to temperatura około zera i wilgotność 95%). Wówczas warzywo może zachować świeżość nawet przez sześć miesięcy.

Uprawa z nasion

Nasiona wysiewamy bezpośrednio na grządkę od lipca do połowy sierpnia. Gleba musi być najpierw doskonale przygotowana – roślina nie lubi świeżego obornika, w przeciwnym razie bulwy będą robaczywe, pękną i będą miały nieprzyjemny, ostry smak. Najlepiej uprawiać je w drugim, ewentualnie trzecim cyklu uprawowym. Niewłaściwe są również bardzo lekkie, piaszczyste gleby (bulwy są twarde i ostre), natomiast w glebie ciężkiej ulegają deformacji i mają ostry oraz szorstki smak. Gleba powinna być luźna, wystarczająco głęboka i bogata w próchnicę. Odległość między rzędami wynosi od piętnastu do dwudziestu centymetrów. Po wzejściu sadzonek należy je przerzedzić, tak aby między nimi pozostała przestrzeń od dziesięciu do piętnastu centymetrów, w zależności od odmiany.

„Wśród cennych składników rzodkiew zawiera przede wszystkim glukozynolany, witaminy C i B oraz minerały, głównie wapń, żelazo, fosfor i potas”.

Ważne jest również nawadnianie – przy niedoborze wody przedwcześnie tworzą się małe, puste bulwy. Okres wegetacyjny wynosi od 100 do 130 dni. Rzodkiewka nie jest wymagająca pod względem ciepła, znosi nawet krótkotrwałe, łagodne przymrozki.

Rzodkiewka i jej zastosowanie

Rzodkiew spożywa się zazwyczaj na surowo– wystarczy ją obrać, pokroić biały miąższ w plasterki i posolić – drobno startą rzodkiew można posypać chleb z masłem lub serem, nadaje się również do past do smarowania, można z niej przygotować różne sałatki. 
Czarna rzodkiew jest bogata przede wszystkim w witaminę C, która wzmacnia odporność organizmu, pobudza pracę mózgu i przyspiesza reakcje. Ponadto witamina B3, czyli niacyna, wpływa na metabolizm, a kwas pantotenowy zapobiega chorobom przewodu pokarmowego, chorobom układu nerwowego i skóry. Zawiera również duże ilości składników mineralnych, głównie potasu, który wpływa na wydalanie wody z organizmu, wzmacnia krążenie krwi i pracę mięśni. Kolejnym składnikiem ważnym dla wzrostu i zdrowia kości oraz zębów jest wapń, natomiast magnez bierze udział w budowie kości i tworzeniu różnych enzymów. Wzmacnia pracę jelit, a sok z rzodkwi poprawia trawienie i apetyt.
W przypadku chorób pęcherzyka żółciowego spożywanie rzodkwi zwiększa wydzielanie żółci i korzystnie wpływa na wątrobę. Stosuje się ją również w leczeniu kaszlu, zatkania dróg oddechowych oraz w celu rozrzedzenia śluzu; w przypadku zapalenia oskrzeli sok miesza się z cukrem lub miodem (przyjmuje się jedną łyżkę kilka razy dziennie).