Lila Maca czyli peruwiański żeń-szeń fioletowy pochodzi z wysokogórskich obszarów peruwiańskich And. 

Roślina osiąga wysokość między 10–20 cm. Rośnie więc nisko nad ziemią i tworzy bogatą rozetę liści.

Pod ziemią rozwija się fioletowy korzeń, który ma średnią wielkość 2–8 cm. Swoim kształtem przypomina mniejszą rzodkiewkę. 

Jest ceniony za swoje adaptogenne właściwości. Zawiera witaminy, minerały, antyoksydanty i glukozynolany, które wspierają równowagę hormonalną, zwiększają energię, poprawiają płodność i wzmacniają odporność.

Koreański żeń-szeń jest rośliną wieloletnią, dorastającą do wysokości zaledwie kilku centymetrów. Z rośliny wykorzystuje się nie tylko jej nadziemną część (liście i owoce), ale także jej korzeń. 

Żeń-szeń ma swoje niezastąpione miejsce w tradycyjnej medycynie chińskiej, ponieważ jest uważany za najskuteczniejszy adaptogen i jego ilość pozytywnych efektów jest niemal nie do przebicia. 

Koreański żeń-szeń nie jest mrozoodporny.

Żeń-szeń prawdziwy to 30–60 cm wysoka wieloletnia roślina zielna. Oprócz leczniczego korzenia z rośliny przetwarzane są liście na herbatę, a z zielonobiałych kwiatów wyrastają czerwone, soczyste owoce. Uwaga, są one jednak trujące.

Żeń-szeń prawdziwy rośnie tylko w regionie wschodniej Azji, dlatego jego uprawa w naszych warunkach jest bardzo trudna.

Korzeń żeń-szenia jest wykorzystywany od ponad 3 000 lat w tradycyjnej medycynie chińskiej i indyjskiej. Uważany jest za najsilniejszy adaptogen, czyli substancję, która zwiększa odporność organizmu w trudnych warunkach. Ma pozytywny wpływ na układ sercowo-naczyniowy, funkcję wątroby, przewlekłe zapalenia czy układ nerwowy.

Roślina jest mrozoodporna.

Żeń-szeń pięciolistny nie jest botanicznie spokrewniony z prawdziwym żeń-szeniem. Jego uprawa jest znacznie mniej wymagająca. Jednocześnie ma bardzo podobną zawartość substancji czynnych.

Jest to pnącze, które do wzrostu potrzebuje odpowiedniego wsparcia. Można je jednak uprawiać także w formie zwisającej w doniczce.

Naturalnym środowiskiem tej rośliny są górskie obszary Chin.

Żeń-szeń pięciolistny jest używany w tradycyjnej medycynie chińskiej. Jego liście są spożywane w formie herbaty lub dodawane do sałatek. Proszek z korzenia jest stosowany przy wielu dolegliwościach zdrowotnych lub jako ich profilaktyka.

Dla indyjskiego żeń-szenia używa się również terminu Ashwagandha. Jest to wieloletnia roślina, wykorzystywana od wieków w tradycyjnej medycynie. Roślina dorasta do wysokości 1–1,5 m i rodzi czerwone jagody.

Indyjski żeń-szeń zwiększa odporność na stres, ma działanie odmładzające i pomaga przy grypie i przeziębieniu. Ma działanie przeciwzapalne i antybakteryjne.

Roślina nie jest mrozoodporna.

Syberyjski żeń-szeń, czyli Eleuterokok kolczasty, to wieloletni krzew, który dorasta do wysokości 1,5–2 m (wyjątkowo i więcej). Naturalnie występuje w rejonie Azji Wschodniej (Rosja, Chiny, Japonia, Korea).

Uprawowo jest to bardzo mało wymagająca roślina, która rośnie w wilgotniejszych lasach, zaroślach lub na nieurodzajnych stokach. Z tych powodów zaczęto ją w XX wieku szeroko wykorzystywać jako zamiennik prawdziwego żeń-szenia, który jest bardzo trudny w uprawie.

Syberyjski żeń-szeń zawiera wiele substancji, które korzystnie wpływają na poziom cholesterolu i ilość glukozy we krwi, stymulują układ nerwowy, mają działanie antybakteryjne i antyoksydacyjne.